De migratie van web-log naar wordpress is niet vlekkeloos verlopen. Gelukkig zijn al mijn berichten en foto’s er weer , maar ik kan tot op heden nog steeds niks leuks maken van de layout. Inmiddels ben ik al maanden verhuisd naar een andere blogsite. Deze berichten staan daar ook, maar zonder foto’s.  Om die reden blijft deze blog ook bestaan.

Mijn nieuwe adres is: mamamellody.wordpress.com

Ik zat vanmorgen aan een tafeltje met drie andere moeders door het raam te turen naar natte koppies in de verte. Levin had z’n eerste zwemles. We konden weinig zien, want dat ondiepe bad is zo ver en ik verdenk de badmeesters ervan dat ze de glijbaan en het kurkenrek expres in het zicht zetten.

Gisteren waren we al even wezen proef-zwemmen…, moeders/vaders ‘mochten’ (lees: moesten) mee het water in. Dat vind ik altijd erg leuk, zoals jullie weten (kuch). Levin vond het in ieder geval geweldig. Hij mocht mama nat spuiten alvorens ze in het water kwam…. Mama reageerde daar natuurlijk heel enthousiast en vrolijk op, alsof het leuk was en deed vervolgens keurig wat werd opgedragen. Het voornemen om het haar een beetje droog te houden werd al gauw weggespoeld toen ouder en kind moesten kijken of ze elkaar onder water ook konden zien. Daarna was het dikke pret… Lopen op ons hurken met de schouders onder water. Langzaam als de molen draait en snel wanneer de wieken draaien. Ondertussen stond een beruchte badmeester (iedereen kent hem in Vaassen) aan de kant van het diepe bad voor een aantal sportieve bejaarden in een paars broekie heel serieus een soort hoelahoep-Hawaii dans te doen op Alpenmuziek. Op de maat, dat wel. Het plaatje was compleet.

Ik had, voor de verandering, een keer geen fototoestel mee. Dus geen foto deze keer, niet van de dansende badmeester , niet van ons mannetje. Maar goed, jullie weten best hoe een vrolijke kleuter er uit ziet in een nieuwe zwembroek met een plat nat kuifje en glunderende ogen …..

Toch nog even deze foto. Kwam ik tegen bij MSN nieuws. Een zwembad in China. Ik dacht dat Nederland een vol landje was…

…en allemaal een zwemband mee hè. Ik zou zeggen; diegene met de opblaaskrokodil durft!

Ik zat vanmorgen aan een tafeltje met drie andere moeders door het raam te turen naar natte koppies in de verte. Levin had z'n eerste zwemles. We konden weinig zien, want dat ondiepe bad is zo ver en ik verdenk de badmeesters ervan dat ze de glijbaan en het kurkenrek expres in het zicht zetten.

Gisteren waren we al even wezen proef-zwemmen…, moeders/vaders 'mochten' (lees: moesten) mee het water in. Dat vind ik altijd erg leuk, zoals jullie weten (kuch). Levin vond het in ieder geval geweldig. Hij mocht mama nat spuiten alvorens ze in het water kwam…. Mama reageerde daar natuurlijk heel enthousiast en vrolijk op, alsof het leuk was en deed vervolgens keurig wat werd opgedragen. Het voornemen om het haar een beetje droog te houden werd al gauw weggespoeld toen ouder en kind moesten kijken of ze elkaar onder water ook konden zien. Daarna was het dikke pret… Lopen op ons hurken met de schouders onder water. Langzaam als de molen draait en snel wanneer de wieken draaien. Ondertussen stond een beruchte badmeester (iedereen kent hem in Vaassen) aan de kant van het diepe bad voor een aantal sportieve bejaarden in een paars broekie heel serieus een soort hoelahoep-Hawaii dans te doen op Alpenmuziek. Op de maat, dat wel. Het plaatje was compleet.

Ik had, voor de verandering, een keer geen fototoestel mee. Dus geen foto deze keer, niet van de dansende badmeester , niet van ons mannetje. Maar goed, jullie weten best hoe een vrolijke kleuter er uit ziet in een nieuwe zwembroek met een plat nat kuifje en glunderende ogen …..

Toch nog even deze foto. Kwam ik tegen bij MSN nieuws. Een zwembad in China. Ik dacht dat Nederland een vol landje was…

…en allemaal een zwemband mee hè. Ik zou zeggen; diegene met de opblaaskrokodil durft!

Wat een heerlijke week. De kinderen gaan met ontzettend veel plezier naar school. Allemaal enthousiast over hun nieuwe meester of juf, het plekje in de groep en zelfs het huiswerk. Hidde groep 5. In groep 5 heb je schoolzwemmen en mag je zomaar met een pen schrijven. Cool hè? Jefta groep 6. Ook gaaf, want dan heb je een meester en weet je, die meester is tegelijk jarig met jou…. Jesse vindt het helemaal geweldig, want hij zit in groep 8. De laatste groep van de basisschool. Kamp, musical…. we gaan het allemaal beleven. Het huiswerk, 4x per week, maakt hij (nog) met plezier. Samen hadden we het er over gehad wanneer hij het beste huiswerk kon maken. Misschien eerst even wat drinken met een koekje er bij als je uit school komt en dan spelen? Dan kan je de tijd tussen 17.00 en 19.00uur reserveren voor avondeten en eventueel huiswerk. Het leerwerk doen we dan af en toe 's avonds of in het weekend. Dat was mijn voorstel. Jesse heeft het anders bedacht… direkt bij de thee wordt er huiswerk gemaakt voor de week er na en om 16.00 uur loopt meneer al weer buiten. Prima! Ik moedig zijn enthousiasme aan. Jefta zat gisteren met hetzelfde enthousiasme bij de thee z'n woordpaketten over te schrijven. Ook meteen klaar om weer in te leveren. Ik ben benieuwd of we dit verstandige enthousiasme er in kunnen houden Ik maak me in ieder geval geen zorgen, ze doen het allemaal goed op school. De uitslag van de entreetoets (vergelijkbaar met de eindtoets citotoets) van Jesse was erg goed; niveau HAVO-VWO. We zullen zien hoe hij dit schooljaar door komt. Ja, dat zit er ook aan te komen… scholen bezoeken en uiteindelijk een schoolkeuze maken. Het voortgezet onderwijs. Gelukkig duurt dat nog even… één jaar(tje).

Het kleinste mannetje ging ook met veel plezier naar school van de week. Een vrolijk kort geknipt koppie op een stoeltje in de kring. Hij heeft dezelfde juffen als vorig jaar, wat juist wel fijn voor hem is. Toch waren er een heleboel dingen veranderd. Hij kon het precies vertellen; een andere kleur naamkaartje, een ander plaatje bij z'n jas aan de kapstok, ander plaatje op z'n stoel, het bureau van de juf stond ergens anders, de prullenbak was verplaatst…. Een heleboel indrukken bij elkaar.

En mama? Nou, die is thuis waar het wel heel rustig is. Ook zij heeft er veel plezier in. Sowieso is er een heleboel rust gekomen in het gezin nadat Kelvin en Estelle verhuisd zijn. Ik voel me ontspannen en alles is /lijkt allemaal heel relaxed. Ik werk me in in de lesstof die ik als docent van kinderwerk Timotheus zal gebruiken en ik ben eindelijk, eindelijk eens begonnen aan de illustraties voor m'n kinderboek die ik ook al jaaaaaren wil maken. Ja, ik ben er blij mee.   

Volgende week… 23 augustus dus. Het zou een hele gewone dinsdag kunnen zijn. Geen jarigen ,geen speciale afspraken op de agenda. Geen bijzonderheden enzo.

Of zal het het eind zijn van dit web-log? Weg foto's, filmpjes, lay out?

Als het goed is, voor zover ik al die computertaal snap, behoud ik mijn verhaaltjes en foto's (Het belangrijkste). De rest verandert. Hoe en wat?!?? Ik weet het niet. We zullen het dinsdag merken. Geen idee of mijn wachtwoord dan nog werkt, hoe m'n blog er dan uit gaat zien….enz.  

Al maanden wordt het aangekondigd bij de homepage van web-log. "WEBLOG GAAT MIGREREN".  Migreren in een digitale wereld. Een andere service of provider of wat dan ook…, er gaat een heleboel veranderen… met veel voordelen(?) …en dat soort termen. In ieder geval zal de blog, in huidige staat, niet voort kunnen bestaan. Pas ontving ik weer mailtjes met daarin de aankondiging ; "Zet vast in je agenda; 23 augustus".  De dag waarop de hele boel omgegooid wordt. Abakadabra…poef!

Ik hoop niet : Poef! weg blog…  We zijn dus voorbereid. Bij deze. Schrik niet als het er na komende dinsdag even helemaal anders, rommelig, kaal(?) , leeg.. uit ziet. Alhoewel, schrik wel als het er leeg uit ziet. Dat doe ik dan ook. Dan schrik ik heel hard en ga ik samen met Menrike verhaal halen bij web-log. Deegroller mee enzo

Wanneer verhaaltjes en foto's en filmpjes mee migreren vind ik het goed. Ik geloof graag in de goede bedoelingen van web-log en dat er een nieuwe wereld van bloggen open zal gaan vol geweldige nieuwe mogelijkheden. Het zal waarschijnlijk even tijd kosten om dan een, natuurlijk veel mooiere, lay out te maken…, maar dat neem ik dan op de koop. Nu is het dus alleen maar afwachten…. en jullie met mij. 

Het zit er weer op. De vakantie is voorbij; maandag gaan de kinderen weer naar school. Prima. Nog twee weken langer vakantie was ook prima geweest. De kinderen vermaken zich goed en ik heb nog genoeg ideeën. De weken zijn om gevlogen.

Gisteren werd het kinderdorp feestelijk afgesloten. Een groot vuur, muziek , drankje en hapje en een optocht door het dorp. Eerst de fanfare en daarna een stuk of zes trekkers met hele grote lange karren vol kinderen er achter. Ik zat ook op de kar, hoog boven de mensen, en reed een rondje dorp. Naast mij een vreemd kwartet bestaand uit twee mafketels, Zorro en Mega Toby. Daarnaast nog een hele rij verklede meisjes en jongens. Ik was verkleed als mezelf.. ;-)  We zwaaiden naar de mensen aan de kant van de weg. We zwaaiden naar mensen die achter hun ramen stonden of vanuit hun achtertuin het hoofd net boven de heg of schutting uitstaken. Mensen die wat onopvallender gluurden vanachter luxaflex of vanaf de bank… We maakten er een sport van iedereen te spotten die ,al dan niet stiekem, stond te kijken en aan het zwaaien te krijgen. Zo leuk om te ontdekken dat uiteindelijk iedereen wel terug zwaait als je gericht zwaait. Ik zei dat de jongens maar eens moesten opletten op het gezicht van de mensen… bij het zwaaien begint iedereen vanzelf te lachen. De één een glimlach en de ander wat uitbundiger. Zelfs de meneer ,in leren jas, wachtend voor z'n auto… zelfs een nors kijkend mannetje ergens achter een raam, …en statig oud vrouwtje, … het groepje puber-jongens dat met hun fiets stoer staat te doen aan de kant van de weg…. allemaal ontdooien ze en toveren een lach tevoorschijn. Sommigen wat verbaasd of overrompeld anderen enthousiast, maar niemand kwam er onderuit om terug te zwaaien. Echt dat was hartstikke leuk…., volgend jaar zijn we weer van de partij!

Vandaag zijn de voorbereidingen voor school getroffen. Met drie jongens in mijn kielzog toog ik door Epe op zoek naar de laatste school-benodigdheden. Een kapotte rugtas is vervangen, een agenda uitgezocht, kleurpotloden, liniaal, een sportbroekje en twee heren moesten (na alles wat in huis was gepast te hebben) nog nieuwe gymschoenen. We zijn er klaar voor. Nog even lekker weekend vieren en dan maandag weer aan de slag!

Alsof ik er zelf bij was en het fantastisch vond… Het enthousiasme van de jongens is zo groot en aanstekelijk. Ik voel me helemaal blij en verheugd. Hun verhalen zo blij en vol opwinding. Het liefst praten ze met z'n vieren door elkaar aan tafel en maken ze elkaars zinnen en verhalen af. De geluiden en gebaren die de verhalen ondersteunen zijn al net zo uitbundig en hier en daar in een stoer jasje gegoten. Maar toe zeg, het is ook wel heel stoer hè! Samen met je broers en vrienden een hut timmeren van pallets, de achterbank van een sloopauto er uit slopen en in de hut zetten….

Zij hebben zo'n beetje de mooiste hut van Cavente. Natuurlijk, dat vind ik ook Elk detail om trots op te zijn. De spijkers in de balk die dienen als kapstok. De zelfgemaakte vlag op het dak, de poncho's (van mama gekregen) als dakbedekking zodat het droog blijft in de hut… We luisteren er naar en vinden het allemaal even geweldig, maar het meest trots zijn we toch wel op de samenwerking. Vier broers en een paar vriendjes…, allemaal mogen ze meedoen en allemaal timmeren ze wat in en op de hut. Het is hun project. Levin heeft zelfs een paar dwarsbalkjes getimmerd , zeggen de jongens, zodat andere kinderen niet zomaar hun hut binnen kunnen gaan. Door het hek heen heb ik even m'n fototoestel met Jefta mee gegeven. "Maak maar een paar mooie foto's van de hut…" En dat heeft hij toen gedaan:

    

's Avonds hebben we met de beamer de foto's op de site van Cavente bekeken. Tussen de foto's zoekend naar de koppies van onze jongens. Plannen werden er al weer volop gemaakt. Vandaag zouden ze de motorkap of een deur van de sloopauto proberen te bemachtigen…  en daarnaast wordt er natuurlijk ook gesprongen op het springkussen, geknutseld in de tent, gestunt op het fiets-stunt-parcourtje,…enz. We zullen het vanavond weer horen en beleven
 

Gisteravond kwam de luidspreker-auto weer door de straat. We zaten net te eten, maar moesten toch een glimp van die auto opvangen natuurlijk. De deur werd open gegooid en staand op hun stoel probeerden de jongens over de heg heen te kijken. Levin werd door papa de lucht in getild. 

Al weken hebben ze zich er op verheugd. Geweldig moet dat voor ze zijn, trouwens; kinderdorp. Ik heb er al drie jaar achtereenvolgend over geblogd, hier 2010 en hier en hier 2009 en hier 2008 dus is inmiddels wel duidelijk wat dat kinderdorp inhoudt.

De voorbereidingen zijn gisteren getroffen. De buiktasjes en kleine tasjes aan een koord werden opgetrommeld. De hamers, spijkers, tangen…opnieuw van namen voorzien. Entreekaarten gekocht, pakjes drinken en liga's klaargezet. Dit jaar voor het eerst mocht ook Levin mee. Al had ik misschien een beetje twijfel vooraf, hij en de jongens waren er van overtuigd dat hij mee ging dit jaar. Heel Vaassen en omgeving loopt daar rond vanaf 4 jaar. Het is even wennen voor de mama's. Hun kleine grut zomaar achter de grote hekken afleveren. Want ja, bij het hek houdt het op voor ouders. Verboden voor mensen boven de 12. Er staan ook echt wachters bij de entree, stoere mannen met van die tatoes en een zonnebril op Zij houden in de gaten welke kinderen er in of uit gaan en zorgen er voor dat er geen volwassenen zomaar naar binnen gaan.  Menig moeder blijft daarom nog even in de buurt rond hangen, doet een boodschapje, loopt nog eens langs het hek…  

Mijn kleinste droppie vertrok met een arm van z'n grote broer om zich heen richting 'BANK'. Daar kan je de euro omzetten in plastic muntjes waarmee je vanalles te eten/drinken kunt halen. Drie grote broers zijn er mee…, tig medewerkers in het dorp voor toezicht en een telefoonteam dat direkt de ouders belt als er iets is of als het kind naar huis wil. Alle kinderen staan geregistreerd in de computers. Het is geweldig geörganiseerd.

Ik behoorde ook ooit tot die moeders die in de buurt van het kinderdorp bleven dralen.., nu zit ik heerlijk in m'n hoekje dit blog te typen. Af en toe kijk ik even op de live webcams van Cavente en over een uurtje ofzo ga ik eens kijken hoe Levin en de anderen het maken.

Op de badkamer staat een klein tasje met kleine luiers. Voor de spiegel , op het plankje, ligt een klein oranje tandenborsteltje. Toen we vanmiddag op pad gingen zat er naast de gewone prullaria ook een tuitbeker en een zakje met billendoekjes in mijn tas. In de keuken is een geïmproviseerde kinderstoel ontstaan met behulp van een stoelverhoger , een riem en een kussen. Aan tafel zitten we gezellig met ons zevenen. Ieder slooft zich op zijn beurt uit voor ons kleine logeetje. Het leukste is, het kleine logeetje herhaalt alles wat ze (we) doen, dus elk grapje heeft succes.

Heel gezellig dat ons kleinste neefje hier logeert. Speciaal voor de oma's en opa's van dit neefje, en voor z'n ouders natuurlijk, een leuke foto. De jongens deden ,net voordat we weg gingen, nog even hun haar. Het bekende dringen voor de oven (=spiegelend glas) met gel:

 
Daar liep ik dan, met de jongens, tussen gigantische zandbeelden. Onze zandkastelen en zanddieren die we gemaakt hadden op het strand in Engeland, en waar we best trots op waren, zijn er niets bij. Prachtige onderwater taferelen, een gezonken schip, dolfijnen, het paard van Troje, Bob de Bouwer en allerlei andere kunstwerken gemaakt van zand. Heel leuk om te zien.

Ik had er al vaker aan gedacht eens naar die zandsculpturen in Garderen te gaan. Gisteren zat hetal in m'n hoofd, maar vandaag liep ik wat om m'n berg was heen te dralen. Uiteindelijk besloot ik toch om er even op uit te gaan. Het was zulk mooi weer en een tuin-zitster ben ik niet…, een beetje jammer om een paar uur te staan strijken en vouwen, toch maar naar de zandsculpturen. Iets meer dan een half uurtje rijden hier vandaan…

 
Ik vraag me af hoe groot de kans eigenlijk is iemand tegen te komen die je kent. Allebei op dezelfde dag, dezelfde tijd besluiten naar dat zandsculpturen festival te gaan in de achtertuin van een grote boerderij ergens in Garderen. Het gebeurde vandaag.

Nog leuker is eigenlijk het hele verhaal. Ik kwam niet zomaar iemand tegen die ik ken, ik werd herkend(!!) De herkenning was daarna wederzijds, een bekende onbekende (maar waarschijnlijk kennen we elkaar beter dan buren).

Zij volgt al een paar jaar trouw mijn web-log en ik heb haar web-log ook gevolgd toen zij die bijhield. Toen ze daarmee stopte werden we hyves-vrienden, maar we hadden elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet…. Toen ik met m'n ijsje naar buiten liep en tegen de jongens riep: "Levin en Hidde, niet met je ijsje in de zandbak!" Hoorde zij bekende namen. "Dan ben jij Mellody!", zei ze. Zo grappig. Ik herkende haar van de foto's en zag ook haar dochter, moeder en kleinzoon. We konden iedereen zo bij namen noemen…   Ja, de (Web-log) wereld is klein

Dinie, het was leuk je te ontmoeten!!